Korte geschiedenis

In 1897 werden de aanleg van het nieuwe Gemeentelijk entrepot in de Rietlanden aan de uiterste oostzijde van Amsterdam voorbereid en drie jaar later konden de eerste douane-pakhuizen al in gebruik worden genomen. Een driehonderd meter lang ensemble. Deze pakhuizen waren bestemd voor de opslag van specerijen, koffie, thee en cacao. De pakhuizen van het Nieuw-Entrepot zijn te rekenen tot de ‘representatieve utiliteitsbouw’. Tot 1986 hebben de depots hun oorspronkelijke functie vervuld. Binnen een tijdsbestek van een eeuw waren deze pakhuizen functioneel verouderd. Stukgoed werd bulkgoed, containers. De pakhuizen ‘Maandag’ tot en met ‘Zondag’ ontkwamen niet aan functieverandering. Nu is het industrieël erfgoed zoals  fabrieken, watertorens, gemalen, stations en silo's en daar moeten we zorgvuldig mee omgaan. Ook de directe omgeving werd omgevormd tot een moderne woonwijk zonder veel verwijzigingen naar het verleden.

 

De bestemmingswijziging zorgde ook voor vergaande ingrepen in onze pakhuizen. De monsterzolders zijn geheel gesloopt (inclusief de zaagdaken, standvinken en houten vloeren) en aan de noordzijde werd een extra woonlaag met dakterrassen toegevoegd. Onder een glazen overkapping bevindt zich middenin een 'hedendaags' vormgegeven atrium. De horizontale laadgalerijen zijn afgebroken, behalve het laadperron dat nu als ‘carport’ wordt gebruikt. Alle laaddeuren zijn aan de noordzijde vervangen door puntvormige erkerpartijen en aan de zuidzijde door felblauw gekleurde ‘Franse balcons’ en alternerend terugliggende partijen. Aan de zijgevels zijn halfronde ijzeren vluchttrappen aangebracht. Wat van de oorspronkelijke pakhuisarchitectuur bleef, is de hoofdvorm en details als boogfriezen, muurankers, kroonlijsten en gietijzeren kolommen. De twee laatstgenoemde elementen zijn in sprekende kleuren geverfd om de aandacht op hun historische vorm te vestigen. Ook de namen moeten de herinnering aan het Entrepot-verleden levend houden. Wie meer wil weten over de bouwkundige overwegingen destijds lees het interview met Chris Smit (onder het artikel uit de IJopener.

fragmenten uit Jaarboek monumentenzorg 1991

Een artikel uit de IJopener 2013_06